دیگه اگه واقعآ یه خدایی وجود داشته باشه، الآن باید یه سری به من بزنه .وقتشه

ابر آمد وباز بر سر سبزه گریست
بی باده ارغوان نمی باید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست

تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

بیش از 2 ساله که کل زندگیمو تو یه چمدون شکلاتی رنگ می بینم..
بیش از 2 ساله که وقتی وسایلمو تو کمدا ، کشوها و...می بینم بهشون به چشم مشتری نگاه می کنم( با وجودیکه همشون مال خودم هستن) می خوام بهشون امتیاز بدم بر اساس دو معیار

(چقدر دوسشون دارم(رنگ، نقش،اینکه چند تا خاطره عزیز پشتشون خوابیده
چقدر وجودشون ضروریه
باید از بینشون انتخاب کنم ،جوری که تو یه چمدون جا بشن...آخه من مسافرم..تو همه شهرای دنیا غریبم...باید جا بشن ...فقط تو یه چمدون 30 کیلویی

تقریبا دیگه قطعی شد بین خودمون...داریم تمومش میکنیم

من از اون خسته ، اونم از من
عین اون رابطه های دو طرفه ای که تو ریاضی مدرسه داشتیم...یه علامت مساوی که یه فلش ناهم جهت دو سرش داشت...همونا که خیلی استادانه و با قدرت تمام اثباتشون میکردم و 20 می گرفتم

الانم دو طرفه بودن یه رابطه انسانی رو دارم اثبات می کنم بعدش چشمامو از ورقه بر می دارم ، سرمو بالا میارم و تو ذهنم میگم :تموم...همون کاری که سالها پیش سر امتحان میکردم

اجازه خانوم، من می تونم ورقمو بدم برم؟

خستگی مفرط روحی اجازه نوشتن را از من می گیرد

...خدایا کمکم کن